Als jong meisje leerde ik dat meisjes niet moesten opvallen. Dat stilte een vorm van gehoorzaamheid was – en spreken een risico en als brutaal werd gezien. Meisjes die opvielen? Die werden teruggefloten. Opvallen was niet netjes. In het gezin waar ik opgroeide leerde ik om geen ruimte in te nemen. Maar ergens, diep vanbinnen, bleef er iets leven: een vurig verlangen om luid en duidelijk gehoord en gezien te worden.

Wat ooit begon in stilte, eindigde niet met een fluistering maar met woorden op een podium. Vandaag sta ik op het podium en laat ik mijn stem horen. Niet omdat ik altijd al wist dat ik hier zou eindigen, maar omdat ik ooit besloot niet langer te fluisteren. Ik ben iemand die durft te spreken vanuit het hart, zonder schaamte en vanuit openheid. What you see is what you get.

Ik groeide op met een moeder met een geestesziekte en verslavingsproblematiek en stond er al vanaf m’n dertiende alleen voor. Ik weet hoe uitzichtloos eruitziet. Geen vangnet. Geen handleiding. Alleen ik — en de keuze: opgeven of doorgaan. Ik koos ervoor door te gaan, opgeven was geen optie.

Niet omdat het makkelijk was. Maar omdat ik wist: dit kan en mag niet het eindstation zijn. Wat me hier heeft gebracht? De onbreekbare wil om te overleven. Wilskracht. Mindset.

Mijn kracht? Ik verbreek de stilte en ga voorbij de schaamte door taboes te doorbreken.. Dat is wat raakt. Niet alleen mijn woorden, maar de ruimte die ik bied. Verbinding is wat je voelt wanneer je mij ziet. Ik zie jou.